“Als ik nu ga stilzitten, heb ik niet het gevoel dat ik iets kan opbouwen. Ik moet door”, las ik in een krantenartikel. Voor velen is doorgaan vreemd genoeg geen keuze meer, maar een vanzelfsprekendheid. Stilstand voelt verdacht. Alsof je jezelf even kwijtraakt zodra je niet in beweging bent. Maar juist daar begint verandering.

Ergens onderweg zijn we met elkaar het gesprek kwijtgeraakt. Niet het overleg. Niet het dossier of het protocol; maar het gesprek dat begint bij voelen

ChatGPT maakt je rapportages. Teams is je vergaderplek. AI analyseert company data. En ondertussen zit jij achter je scherm met een gevoel dat je niet goed kunt duiden. Herkenbaar? Je bent niet de enige die worstelt met je menselijkheid in een steeds technologischere werkomgeving.

Een brief aan jou, aan iedereen, aan mezelf en aan het nieuwe jaar. Over de keuze hebben om goed te doen, de positiviteit van echt contact en de wil om elkaar beter maken.

Deze blog is een persoonlijk verhaal. Een verhaal over de Grote Chris die zijn Kleine Chris uit het oog is verloren en er weer naar op zoek gaat. Een verhaal over jezelf durven laten zien, doordat je in contact komt met wie je nog altijd bent.

Duidelijk je grenzen aangeven. Je hoort het overal. Maar wat dat dan precies is, is nog best een zoektocht. Een zoektocht die uiteindelijk leidt naar een gevoel van meer vrijheid. Hoe een ogenschijnlijk doodnormaal etentje met een goede studievriend daar een les in werd.

Misschien zit ik niet helemaal op m’n plek, maar… M’n salaris is goed. Ik heb leuke collega’s. Mijn positie is mooi. Herken je de argumenten om tegen beter weten in te blijven waar je bent? In beweging (durven) komen begint bij ruimte maken voor je gevoel, leert het verhaal van een oude regenmaker ons.

Weerstand en conflict. We slikken ze meestal liever in dan dat we er iets mee doen. En daarmee laten we uitnodigingen liggen tot betere relaties en samenwerking.

Er zit meer in me, maar het komt er maar niet uit. Haptonomie helpt je wel die stap vooruit te maken en je volle vermogen aan te spreken. Niet door nog meer te doen en te analyseren. Juist door meer te voelen.

Op je hand ligt een klompje goud. Wat doe je: vastpakken of je hand openhouden? Het is een bekende metafoor die je laat stilstaan bij leiderschap. Bij uitstek in onzekere tijden van corona. Want creëer je ruimte of trek je aan de teugels van weleer?